4 - شرك در تدبير و ربوبيت اتَّخَذُوا أَحْبَارَهُمْ وَ رُهْبَانَهُمْ أَرْبَاباً مِن دُونِ اللّهِ وَالْمَسِيحَ ابْنَ مَرْيَمَ وَ مَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا إِلهاً وَاحِداً لَا إِلهَ إِلَّا هُوَ سُبْحَانَهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ ( توبه : آيه 31 ) ( آنها ) دانشمندان و راهبان خويش را معبودهايى در برابر خدا قرار دادند ( و همچنين ) مسيح فرزند مريم را ؛ در حالى كه دستور نداشتند جز خداوند يكتايى را بپرستند كه معبودى جز او نيست . او پاك و منزه است از آنچه همتايش قرار دهند . مفردات اتخذوا : از ماده اخذ به معناى گرفتن و در اينجا اتخذوا ارباباً يعنى پذيرفتند و آنها را ربّ و معبود خود قرار دادند . احبار : جمع حبر است به معناى دانشمند و عالم ، اما غلبه استعمال پيدا كرده در علماى يهود و عَلَم و اسم آنها شده‌است . رهبان : جمع راهب به معناى زاهد و ديرنشين و عبادت‌كننده در تاريكى و خفا است و علم و اسم شده براى زاهدان و رهبران مسيحيت . ارباب : جمع ربّ به‌معناى تربيت كننده است . ربّ يك چيز ، يعنى آن كه چيزى را ايجاد كرده و سپس به تدريج به حد كمال